Ang mga tao, bilang resulta ng kanilang pag-unlad sa libo-libong taon, ay dumating sa konklusyon na maaari na silang magkaroon ng lahat ng bagay at sa parehong panahon ganunpaman ay talagang wala bilang resulta.
Ito ay nangangahulugan na ang landas ng tao ay napupunta sa patay na dulo. Sa kabilang dako, ang kalikasan ay hindi lumilikha ng bagay na walang kabuluhan. Kung tayo ay nasa landas na ito, sa gayon sa ano mang dahilan o iba, ito ay kinakailangan. Isang tanong ang lumilitaw: bakit ito kailangan? Ano ang susunod na yugto na sa kasalukuyan ay ating hinaharap?
Lahat na bagay na ating ginawa hanggang ngayon ay para lamang magbigay-lugod, tuparin, at ipagtanggol ang ating mga katawan, ang ating panlupang pag-iiral. Sinubukan nating gawin ang ating buhay na kasingkumportable, kasingligtas, kasing-aya-aya at kasingganda habang posible – sa ibabaw o hindi bababa na katumbas sa buhay ng iba. At sa kasalukuyan ang mga tao ay dumating sa kalagayan kung saan ang buhay na ito ay wala nang kahulugan. Kailangang magkaroon ng mas mahigit na kahulugan.
Ang kalikasan ay magdadala sa atin sa antas kung saan tayo ay nauugnay na may kapalagayang-loob at magbigay-alam sa isa’t isa na walang mga salita, na parang tayo ay umiiral sa iisang katawan, ibig sabihin sa labas ng ating sariling mga indibidwal na katawan. Ang aking mga isip ay iyong mga isip; ang aking puso ay iyong puso. Para ang mga hangarin at mga pag-iisip ng lahat ng tao ay magkaisa sa isang kabuuan: lahat ng mga hangarin sa iisang hangarin at lahat ng mga pag-iisip sa iisang pag-iisip.
