In werkelijkheid hebben we er geen idee van, wat er buiten ons bestaat. We ervaren de wereld vanuit ons innerlijk, en we kunnen nooit echt voelen wat er buiten ons is.
Ik hoor bijvoorbeeld een geluid, en laten we ervanuit gaan dat er een invloed, of een bron, is die een geluidsgolf opwekt. Het geluid komt mijn oor binnen, raakt het membraan, en brengt een elektrische stroom en chemische reacties op gang, die door mijn hersenen als geluid worden geïnterpreteerd. Door wat ik nu hoor te vergelijken met vorige ervaringen die in mijn hersenen zijn opgeslagen, realiseer ik me dat ik een geluid hoor. Met andere woorden, ik neem de geluidsgolf, die buiten mij is, indirect waar, nadat die op duizenden manieren in mij bewerkt is. Wat ik waarneem is niet het werkelijke signaal dat buiten mij bestaat.
Dit simpele voorbeeld illustreert waarom we niet in staat zijn om daadwerkelijk te bepalen wat er buiten ons is. We kunnen alleen beschrijven wat we waarnemen. Dit alles moet ons tot het besef brengen dat deze wijze van bestaan ontoereikend is voor ons. Wij komen hierdoor tot de conclusie dat we, als we de grenzen van onze wereld willen doorbreken, naast onze vijf zintuigen een nieuw zintuig nodig hebben, waarmee wij het universum op een totaal ander niveau kunnen ervaren, en een nieuwe dimensie binnen kunnen gaan.
