Өмірлері әлденемен толық болса да, бос мағынасыздық сезіміне көне алмайтын адамдар болады, мәселен Европадағыдай, ең тоқ, дамыған елдерде депрессия, өз жанын өзі қию, есірткілер пайызы қандай. Сондай–ақ азбен де қанағаттанатын адамдар да бар. Сондай–ақ өздерін өздері тәубеге келтіру, өздерінің өзімшілдіктерін төменірек деңгейге түсіру, азды қанағат тұту үшін Индияға немесе қандай–да бір басқа жерлерге баратын европалықтар бар.
Өзімшілдік аз болған сайын, адамға оңайырақ болады. Ол жануар деңгейіне дейін төмендейді және ол өзін тамаша сезінеді. Ал көбірек дамыған сайын және өзімшілдік ұлғайған сайын оған қиын соғады – ол көкейтесті сұрақтарға жауап беруі тиіс. Ендеше әркім өз жолын, түптеп келгенде уақыттың әр сәтінде болатынды таңдайды, біз өзіміздегі болып жатқандарды түсіне алмасақ та, біздің тұрақты өзімшілдік дамуымыз мен не үшін өмір сүремін деген нақты сұрақтың жауабын қажетсінуімізге әкеледі.
Бұл сұрақтың жауабы қандай да айлаларда, қандай да есірткілерде немесе тыныштандыруларда емес, тек өзімізге өзіміз өмір сүретін сол бүкіл көлемді, барлық әлемдерді анықтап ашуда болып табылады. Бұған бізді дамуымыз еркімізден тыс жетелейді. Яғни әлемімізді басқару жалпы жүйесіне кірместен, өзімізді өлімнен де жаман күйге әкелеміз. Сондықтан біз осы әлемнің жалпы көрінісін түсінуге, ашуға бізге іс жүзінде ыңғайлы, жақсы болғандағы деңгейде жетеміз.
